my birthday . . .

28th october my birthday. october is the month of the rosary.obviously thats how i got my name. my grandma would always pray the rosary the whole month of october. so when my mother gave birth to me they named me maria rosario. now how i got my nickname? cherry? when i was still a baby according to mommy my lips were red as cherries,thats why they gave cherry as my nickname.forward forward forward after 36 years hehe eto na me...just this morning i got a total of 60 messages from my inbox...texts from family and friends.... yah they all remembered my birthday!!!!and what made me really happy? receiving a chocolate cake from a 75 year old client...hehehe.. that really made me feel very special......oh and i guess it's time to say goodbye to my old pink panther stuffed toy (my bed companion hehe for almost 6 years) and say hello to my new friend (well a cute doggggie dogggie stuffedtoy given by a friend) ...there's always a child in us...

i dont wanna talk about the lessons or the things that ive learned from the past year...maybe i should talk about the things that i need to learn...one...NEVER WAKE UP WITH REGRETS IN MY HEART....two....CLEAN UP THE MESS IN THE LITTLE ROOM WE CALL HEART...AND LOVE CAN COME AND FIND ROOM TO VISIT...THAT WILL BE MORE THAN ENOUGH TO MAKE ME HAPPY....

Thanks fo those who remembered my birthday!!!!

tatlong lollipops...(para kay lani at bles)

naalala ko ang scene na iyan sa buhay natin...ang tatlong lollipops...na sana ay naibigay sa atin bilang pamasko ng batang paslit...minsan itinatanong ko sa aking sarili...ano kaya ang nangyari kung naibigay sa atin ang lollipops? siguro mas masaya sya nuong araw na iyon hano? minsan ayoko na alalahanin ang mga ganitong bagay kasi nakakalungkot...kaya lang sila ang nagbibigay sa atin ng inspirasyon para mahanap natin ang dahilan kung bakit minsan sa kabila ng mga pagsubok...tayo ay naririto pa rin...maaaring sa kanya ay nabura na ang t shirt...o sa tagal ng panahon ay nakalimutan na nya tayo...pero minsan sa ating buhay may mga alaala na hindi nabubura...napasaya man tayo o napaiyak...minsan nanatili ito sa ating mga puso...matagal tagal na ding panahon iyon...pero tingnan mo hanggang ngayon ay dala dala mo pa rin...ang natutuhan ko sa pakikipag kaibigan natin sa batang ito...walang pinipili ang pakikipag kaibigan...totoo ang sinsabi nila...walang mayamang hindi nangangailangan...at walang mahirap na walang maibibigay...kung isa akong director...gagawin kong slow motion ang scene ng paglingon mula sa bintana ng kotse....habang nawawala sa iyong paningin ang lollipops na hawak ni bodjie...kasabay ng paglaho ni bodjie.... ang isang napakagandang ala alang dadalhin natin hanggang tayo ay gumigising sa bawat araw...at hanggang ang ating mga puso ay hindi napapagod magmahal....haaaayyyy!!!

siguro nga ay ngayon...

...parang kailan lang ay nag celebrate sya ng birthday at magkasama pa kayong kumain sa terriyaki boy..kahit na half hearted ka sa kanya ay nakasama ka pa rin sa pag celebrate ng birthday nya..sabi mo pa nga noon darating pa ba ang panahong masasabi mo sa kanyang ayaw mo na? hindi naman sa kanya kundi sabi mo siguro gawa ng mga pangyayari at ng mga pagkakataon.. . nakakatawa ka pa nga dahil sabi mo nagdasal ka na magbigay ng dahilan para maghiwalay kayo...kasi nga parang sabi mo ay hindi sya matatanggal sa puso mo...maraming taon din yun ah? di ba? marami ka ngang tiniis at na isacrifice...alam ko yun...
pero di ba tama ang sinabi ko sa iyo unti unti rin yang mawawala...at darating ang panahong masasabi mo hindi lamang sa sarili mo....kung hindi pati sa kanya na wala na...wala na eh...kahit ano ang sabihin at gawin...hindi na pwedeng itama ang mali...at hindi pwedeng pilitin ang isip na baka sakaling tumama...at maibalik ang panahon...sabi mo nga parang kahapon lang ah...eh ang tagal na nun...siguro nga ngayon na ang panahon...