Saturday, August 15, 2009

The Velveteen Rabbit


The Velveteen Rabbit, that book along with The Little Prince used to be one of my favorites way back high school. It was subtitled “How to Become Real”. It was really a children’s book that ended up being read by more adults than children.

The most well-known part of book is the passage where the Velveteen Rabbit asks the Skinhorse, “what is real?” They are toys of course and the question literally means how can a toy become real. But in the allegory of the fable it also means “How does a human being become real?” The Skinhorse tells the Rabbit that the only way to become real is to be loved.

I have always found that a very perceptive thought. Being real isn’t what you do; it isn’t what you accomplish. It is what happens to you. Being real doesn’t necessarily mean loving. It means being loved, accepted,though of course no one is going to be loved if she isn’t a good lover herself.

The best part of the passage is when the Skinhorse tells the Rabbit that you can’t become loved, you can’t become real if you break easily, if you have sharp edges, or if you have to be carefully kept. That’s true with toys. Toys that break easily won’t last long enough to be loved by a child for a long time. Sharp toys don’t pass the test of time.

The same is also true with people. People who break easily, people who are too sensitive will never last long. People who have to be handled with care. Nobody can get close enough to them because they chase everybody away.

There is one insight that the Skinhorse shares with the Rabbit. Being accepted doesn’t happen all at once, it takes time. You’ve got to be patient. both with yourself and with others. I’ts funny, but friendships don’t grow overnight, marriages are not built in a week.

It is strange, but so true that when you entered the Real World, there will always be pain and misunderstanding. There is no being real without pain.

(this would somehow make you think a little.....)

Sunday, August 9, 2009

Ang sayang balikan!


Sa kanya ako natutong uminom ng gatas ng kalabaw
Kung minsan sinasabaw ang gatas ng kalabaw sa kaning bagong luto
Sabay lalagyan ng asin o di kaya'y asukal

Dahil sa kanya kaya ko nalakad ang tulay na nagdududgtong
Sa Tarlac at Sta Rosa

Kapag pasko, sya ang nagdadala sa amin sa Christmas party ng Knights of Columbus
Kaya dapat preparado kami sa aming mga tula, sayaw o awit
Dahil ipagpaparangalan ka nya sa stage
Masaya naman ang reward, kadalasan isang box ng curly tops o kaya pretzel

Sya ang nakapag memorize sa akin ng Lupang Hinirang at Panatang Makabayan
Bilang isang lingkod ng bayan madalas kami sa munisipyo
Kaya nahihiya man ako noon wala akong magagawa
Kapag pinakanta nya ako ng Lupang Hinirang
Sa harap ng kanyang mga amigos

At ako ang kasama nyang sakay ng lumang volks nang
muntik na kaming mabangga ng Baliuag transit sa Maharlika Hi way

Dahil rin sa kanya kaya kami nakakarating ng peryaan
Nakapasok sa mga kubol ng mga taong kumakain ng buhay na manok
Mga taong labing lima ang daliri sa kamay
O di kaya'y mga taong nagpapanggap na gagamba

Sya ang nagbigay sa akin ng unang set ko ng palayok
Na pinaglulutu lutuan namin kapag nagbabahay bahayan kami
Kulay pula yun natatandaan ko
Binili namin nuong minsang fiesta sa Cabiao

Sya ang kasama ko ng masiraan kaming minsan sa North Diversion
Iniwan ang sasakyan at pumara ng service ng Meralco
Para makalagpas ng toll gate

Sya ang nagsakay sa akin sa roller coaster
Ang nagpapasyal sa amin sa park
Kahit na kinakagat na ng langgam ang binti ko sa swing

Dahil sa kanya kaya kami nakapaligo sa ulan
Na nagtataka ang lahat kung bakit sabay sabay kaming nilagnat
Pero walang umamin sa amin ng dahilan

Sa kanya ko natutuhan na ang puno pala ng kamias
Dapat sinasabon para mas dumami ang bunga

Sa kanya ko rin nakita ang halaga ng bente pesos

Sya ang nagtayo ng unang bahay kubo na laruan namin
Ang nagtahi ng pajama ko kasi sobrang likot kong matulog

Sa kanya ko natutuhan na ang fita masarap pag sinawsaw sa pepsi
Na ang hotcake ay pwedeng lagyan ng niyog
At ang camaron rebosado ay the best

Sa kanyang mukha ko nabakas ang saya na dulot ng christmas lights pag pasko

Sya ang nagturo sa akin kung paano sukatin ang circumference

At sya ang pinakamagandang gumawa ng pamaypay

At sa kanya ko nakuha ang lahing makata

Hindi kahit kailan man ako nakakita ng kalungkutan
Sa kanyang mukha palaging bakas ay kaligayahan
Ngayon malapit na ang kanyang kaarawan
Lolo mananatili ka sa puso magpakailanman...

(our last photo together,taken on new year's day)
...how can you be truthful to yourself...

MESSAGE

Blog Archive

Powered By Blogger

FEEDJIT Live Traffic Feed

Viewers' Place

Powered By Blogger